Ο Βίος του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου
Ο Άγιος Γεώργιος γεννήθηκε γύρω στο 275-285 μ.Χ. στην Καππαδοκία της Μικράς Ασίας και καταγόταν από πλούσια και ευγενή οικογένεια. Ο πατέρας του, ο Γερόντιος, ήταν Συγκλητικός και στρατηλάτης και αρχικά ειδωλολάτρης. Όταν ο Γεώργιος ήταν μόλις δέκα ετών, ο πατέρας του, που στο μεταξύ είχε γίνει χριστιανός, μαρτύρησε για τη χριστιανική του πίστη και τιμάται ως άγιος της Εκκλησίας μας. Η χριστιανή μητέρα του, Πολυχρονία, τον πήρε τότε μαζί της στη Λύδδα (Διόσπολη) της Παλαιστίνης, από όπου καταγόταν και του μετέδωσε την πίστη και την αγάπη για το Χριστό. Σε νεαρή ηλικία 18 ετών, ο Γεώργιος μετέβη στη Νικομήδεια και κατατάχθηκε στον ρωμαϊκό στρατό, όπου διακρίθηκε αμέσως για το σθένος, την ανδρεία και το παράστημά του. Προήχθη γρήγορα σε ανώτερα αξιώματα, αρχικά του τριβούνου (χιλιάρχου), και αργότερα του δούκα (διοικητή) με τον τίτλο του Κόμη στην αυτοκρατορική φρουρά του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, ο οποίος τον εκτιμούσε ιδιαίτερα.
Η εποχή όμως του Διοκλητιανού ήταν περίοδος σκληρών διωγμών κατά των Χριστιανών. Όταν ο αυτοκράτορας κήρυξε το 303 μ. Χ. γενικό διωγμό εναντίον των Χριστιανών κάλεσε τους στρατιωτικούς και τους αξιωματούχους του να θυσιάσουν στα είδωλα. Ο Γεώργιος αρνήθηκε να συμμορφωθεί και ομολόγησε με παρρησία, ενώπιον του Διοκλητιανού και του Συμβουλίου, την πίστη του στον Χριστό ελέγχοντας την απάτη των ειδώλων. Ο αυτοκράτορας προσπάθησε να τον μεταπείσει υποσχόμενος
τιμές και αξιώματα. Ο άγιος όμως δεν δελεάστηκε από τις υποσχέσεις του αυτοκράτορα ούτε δείλιασε από τις απειλές του για τα μαρτύρια.
Εξοργισμένος ο Διοκλητιανός, διέταξε να υποβληθεί ο Γεώργιος σε μια σειρά από φρικτά βασανιστήρια: τον λόγχισαν στην κοιλιά και στο σώμα, τον έριξαν σε λάκκο με βραστό ασβέστη, τον έδεσαν στον τροχό με τα κοφτερά μαχαίρια να σκίζουν τις σάρκες του, τον ανάγκασαν να βαδίσει με πυρωμένα μεταλλικά παπούτσια με καρφιά και άλλα πολλά.
Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση και το συναξάριό του, ο
Γεώργιος διασώθηκε θαυματουργά από όλα αυτά τα μαρτύρια, γεγονός που οδήγησε πολλούς ειδωλολάτρες στρατιωτικούς να ασπαστούν τη χριστιανική πίστη, να ομολογήσουν την πίστη τους και να μαρτυρήσουν για το Χριστό στις 20 Απριλίου, που τιμάται η μνήμη τους, οι άγιοι Ανατόλιος, Πρωτολέων, Βίκτωρ, Ακίνδυνος, Ζωτικός, Ζήνων, Χριστόφορος, Σεβιριανός, Θεωνάς, Καισάριος και Αντώνιος. Στις 21 Απριλίου τιμάται η μνήμη της αγίας Αλεξάνδρας, συζύγου του Διοκλητιανού, με τους τρεις υπηρέτες της Απολλώ, Ισαάκιο και Κοδράτο οι οποίοι βλέποντας τα μαρτύρια και τα θαύματα του Αγίου Γεωργίου επίστευσαν και ομολόγησαν την αυτή πίστη μέχρι θανάτου.
Ο Άγιος Γεώργιος μαρτύρησε τελικά με αποκεφαλισμό στις 23 Απριλίου του 303 μ.Χ., μπροστά στα τείχη της Νικομήδειας, την Παρασκευή της Διακαινησίμου εβδομάδας κατά τον ιστορικό Ευσέβιο. Το ιερό του Λείψανο μεταφέρθηκε από τους πιστούς στη Λύδδα της Παλαιστίνης, όπου μέχρι σήμερα διασώζεται ο τάφος του και αποτελεί σημαντικό προσκύνημα για τους χριστιανούς. Την ίδια ημέρα μαρτύρησε,
μετά από πολλά βασανιστήρια, και η μητέρα του, η αγία Πολυχρονία.
Για την γενναιότητα, την ακλόνητη πίστη και τα φοβερά βασανιστήρια που υπέμεινε, η Εκκλησία τον ανακήρυξε Μεγαλομάρτυρα και Τροπαιοφόρο. Η μνήμη του τιμάται στις 23 Απριλίου, εκτός κι αν αυτή η ημερομηνία πέφτει πριν το Πάσχα, οπότε η εορτή του μετατίθεται τη Δευτέρα της Διακαινησίμου (τη Δευτέρα μετά την Κυριακή του Πάσχα). Ο λαοφιλής και θαυματουργός άγιος τιμάται από όλους τους χριστιανούς
σε Ανατολή και Δύση, ακόμη και από μουσουλμάνους, και το όνομά του συνδέεται με πολλά και θαυμαστά γεγονότα. Ναοί και μονές αφιερωμένες στο όνομά του είναι κτισμένες σε όλο τον κόσμο και το όνομά του φέρει σημαντικός αριθμός ανδρών και γυναικών.
Από την πλούσια εικονογραφία του Αγίου σημαντική θέση κατέχει η
απεικόνισή του ως στρατιωτικού έφιππου και δρακοντοκτόνου. Κατά την παράδοση ο Άγιος φόνευσε με το κοντάρι του το φοβερό δράκο που φύλαγε την πηγή του νερού και έσωσε την κόρη του βασιλιά, που είχε προσαχθεί ως εξιλαστήριο θύμα, από τα δόντια του θηρίου.
Ο Άγιος Γεώργιος λόγω της ιδιότητά του, ως αξιωματικός του ρωμαϊκού
στρατού τιμάται επίσημα ως ο Προστάτης του Ελληνικού Στρατού.